Pacjent powinien mieć możliwość załatwienia części spraw z placówki POZ poza godzinami pracy. Teza, która brzmi koniecznie kontrowersyjnie w tradycyjnie rozumianych placówkach, nabiera sensu, gdy spojrzymy na tempo życia i długie kolejki do rejestracji. W praktyce każdy dzień pracy w roku ma kilka ścieżek, przez które pacjent może rozwiązać problem niekoniecznie koniecznie w gabinecie. Wirtualna asystentka, o której mówimy, to nie wizja fantastyki, lecz zestaw narzędzi, które już dziś pojawiają się w formie portali pacjenta, zautomatyzowanych przypomnień czy chatu z personelem.
Wirtualna asystentka to nie futurystyczny scenariusz, to narzędzie, które już dziś istnieje w różnych formach. W praktyce chodzi o połączenie systemów przypominających o wizycie, prostych interfejsów do składania wniosków, a także opcji umawiania wizyt i pobierania dokumentów w jednym miejscu. Nie chodzi o to, by człowiek przestał mieć wpływ na decyzje, lecz by procesy administracyjne były szybsze i przewidywalne. Zrozumienie granic tej technologii zaczyna od zastanowienia, co oznacza „wszystko online” dla pacjenta, a co dla lekarza będącego na pierwszej linii opieki.
Aktor petycji skierowanej do Ministerstwa Zdrowia sugerował, aby pacjent mógł załatwiać części spraw poza godzinami pracy placówki. Resort uznał jednak, że żądanie wprowadzenia całodobowego telefonu i poczty elektronicznej jest bezpodstawne. Słowa ministerstwa mają swoje uzasadnienie, lecz w praktyce rodzą pytania: jak zapewnić bezpieczeństwo danych, komu zlecić weryfikację tożsamości i jak nie dopuścić do nadmiernej odpowiedzialności systemów automatycznych.
