Podczas 56. Kongresu European Association for Behavioural and Cognitive Therapies (EABCT), w dniach 16–19 września 2026 r., dr hab. Agnieszka Popiel, profesor Uniwersytetu SWPS, została wybrana na prezydentkę tej największej europejskiej organizacji zrzeszającej towarzystwa terapii poznawczo-behawioralnej. To historyczny moment dla polskiej psychoterapii.
Wyobraź sobie, że na kontynencie, gdzie zmieniają się metody leczenia i podejścia do pacjenta szybciej niż doba pigułek, Polska wchodzi na najwyższy poziom kierownictwa w jednej z najważniejszych organizacji naukowych i klinicznych. To nie tylko tytuł. To potwierdzenie, że myślenie o terapii poznawczo-behawioralnej przeszło z sal wykładowych do sal klinicznych i konferencyjnych w całej Europie, a figura Popiel staje się symbolem mostu między badaniami, szkoleniami a realnym wpływem na praktykę codzienną.
Wybór prof. Popiel na prezydencję EABCT to także sygnał dla młodych specjalistów, że kariera w psychoterapii nie musi zaczynać się od obietnic, a może zaczynać się od konkretnych efektów na poziomie pacjenta. EABCT, która zrzesza towarzystwa i instytuty zajmujące się terapią poznawczo-behawioralną, jest areną, na której rodzą się standardy, szkolenia i analizy porównawcze. W czasie, gdy cała Europa rozmawia o skuteczności terapii i jej dostępności, polska myśl naukowa i kliniczna ma szansę wypracować własny, a jednocześnie europejski charakter rozwoju.
Dlaczego to wydarzenie ma znaczenie dla Polski i Europy?
Gdy mówimy o EABCT, mówimy o sieci ludzi, których codziennością jest ocena skuteczności terapii, porównywanie wyników i opracowywanie szkoleń dla terapeutów. W tym kontekście wybór Agnieszki Popiel na prezydentkę to sygnał, że Europa zaczyna stawiać na stabilność i transparentność w podejściu do terapii poznawczo-behawioralnej. Wybrana osoba objęła funkcję w momencie, gdy w praktyce klinicznej coraz częściej pojawiają się pytania o interoperacyjność badań z realną opieką nad pacjentem, o standaryzację materiałów szkoleniowych i o sposób, w jaki nowe techniki – na przykład internetowe interwencje o potwierdzonej skuteczności – trafiają do gabinetów. W praktyce oznacza to, że polskie ośrodki będą brały udział w europejskich programach edukacyjnych, a wyniki badań rodem z polskich ośrodków będą porównywane na forum międzynarodowym.
To także moment, w którym europejskie platformy konsultacyjne i superwizyjne, prowadzone wcześniej głównie w innych krajach, zyskują silnego reprezentanta z Polski. Dzięki temu polscy specjaliści, nauczyciele studentów i klinicyści mają bezpośredni dostęp do europejskich standardów nie tylko w teorii, ale także w praktyce. Efektem mogą być lepsze szkolenia dla terapeutów, wyższa jakość terapii i większa transparentność w procesach diagnostycznych i terapeutycznych.
Kim jest prof. Agnieszka Popiel i co to oznacza dla praktyków?
Prof. Agnieszka Popiel to profesor Uniwersytetu SWPS, uznana specjalistka w terapii poznawczo-behawioralnej. Jej dorobek obejmuje pracę nad metodami terapii stosowanymi w zaburzeniach lękowych, depresyjnych i zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych. Dla praktyków oznacza to przede wszystkim perspektywę, że europejskie standardy nie są zbiorem abstrakcyjnych założeń, lecz zestawem narzędzi, które trafiają do gabinetów i pomagają pacjentom. Prezydentura EABCT to zobowiązanie do prowadzenia szkoleń, które podnoszą kompetencje terapeutów, a także do kierowania projektami badawczymi, które pozwalają porównywać efektywność różnych podejść i technik.
W codziennej pracy klinicznej to konkretne decyzje o wyborze technik, o tym, kiedy zastosować ekspozycję, a kiedy pracować nad restrukturyzacją myśli. To także wyzwanie – jak połączyć najlepsze praktyki z badaniami i jak przekładać najnowsze wyniki na realne korzyści dla pacjentów. Osoba na czele europejskiej organizacji staje się niejako łącznikiem – między nauką a praktyką, między Polską a innymi krajami, między teorią a bulwersującymi efektami w derwinie klinicznej.
Co oznacza prezydentura EABCT dla praktyków i pacjentów?
Przede wszystkim dynamiczny dialog między nauką a praktyką. Prezydentura to praca nad programami szkoleniowymi, standardami i platformami, które umożliwiają terapeutom dostęp do najnowszych dowodów naukowych. To także pokazanie, że skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej nie ogranicza się do labu, lecz znajduje odzwierciedlenie w codziennym funkcjonowaniu pacjentów – w pracy, relacjach, snach i samopoczuciu. Dla praktyków oznacza to większą pewność siebie w stosowaniu różnych technik, a także lepszy dostęp do konsultacji i wsparcia w przypadkach trudnych. Pacjent może liczyć na standardy, które informują, czego oczekiwać od terapii, jak monitorować postępy i kiedy szukać dodatkowej pomocy.
W kontekście europejskim to także wspólna platforma wymiany doświadczeń. Dzięki temu terapeuci z Polski zyskają możliwość uczestnictwa w międzynarodowych konferencjach, publikowania w europejskich czasopismach i współpracy z ekspertami z różnych krajów. Taki przepływ wiedzy to nie tylko korzyść dla specjalistów, to także sposób na podniesienie jakości usług w systemie ochrony zdrowia.
Przyszłość psychoterapii poznawczo-behawioralnej w Europie
Droga do jeszcze skuteczniejszych metod ma dwa oblicza. Pierwsze to doskonalenie klinicznych technik poprzez systematyczne badania, które porównują różne interwencje i ich długoterminowe efekty. Drugie to kwestia dostępności – jak zapewnić, by skuteczne terapie były dostępne dla pacjentów bez barier finansowych i geograficznych. W tym kontekście rola prezydenta EABCT polega na koordynowaniu inicjatyw, które łączą te dwa wymiary: jakość terapii i jej szeroki zasięg. Realistycznie, to wyzwanie kilku lat bez szukania krótkich rozwiązań.
Polska ma szansę w tej układance odegrać aktywną rolę, nie tylko w wymianie doświadczeń, ale także w tworzeniu regionalnych programów szkoleń, które odpowiadają na specyfikę polskich gabinetów i ośrodków badawczych. W praktyce oznacza to, że jutro terapeuci będą mieli łatwiejszy dostęp do europejskich podręczników, narzędzi diagnostycznych i zestawów interwencji. To konkretna liczba: lepsza diagnostyka, szybsza interwencja i szybka adaptacja do zmian w kondycji pacjentów.
– To nie tylko zaszczyt – mówi prof. Popiel. – To wyzwanie, by europejskie standardy były zrozumiałe i dostępne dla każdego pacjenta, niezależnie od kraju, w którym mieszka. –
Wspomniana deklaracja to nie pusty slogan. To zobowiązanie do tworzenia wspólnej mapy drogowej, która wskazuje punkty kontrolne: szkolenie, monitoring skuteczności i transparentność w raportowaniu wyników. Dla praktyków oznacza to jasne wskazówki, kiedy i jak wprowadzać nowe interwencje i jak oceniać ich wpływ na zdrowie psychiczne pacjentów.
