U myszy z modelowaną cukrzycą typu 2 leczenie parathormonem lub abaloparadtydem doprowadziło do zwiększenia objętości kości zębodołowej i przywrócenia jej wysokości do wartości porównywalnych z obserwowanymi u zdrowych zwierząt.
Badanie przeprowadzili naukowcy z Uniwersytetu Indiany w Indianapolis oraz Uniwersytetu Nauk Medycznych Arkansas w Little Rock; wyniki opublikowano w "International Journal of Oral Science".
Autorzy przypominają, że cukrzyca przyspiesza ubytek tkanki kostnej wokół zębów, co z czasem może prowadzić do ich utraty. Poprzednie badania przedkliniczne sugerowały, że PTH i jego analogi mogą wspierać odbudowę kości i gojenie przyzębia, ale brakowało dowodów, czy działają one również w zaawansowanej cukrzycy typu 2 oraz które komórki odpowiadają na te substancje.
Inna odpowiedź u zdrowych myszy
W eksperymencie porównano efekt parathormonu (PTH) i abaloparatydu (ABL) na kość zębodołową u myszy z celowo wywołaną cukrzycą typu 2 oraz u zdrowych kontrolnych zwierząt.
U zwierząt bez cukrzycy oba środki stymulowały jednocześnie procesy tworzenia i resorpcji kości, co w rezultacie nie zmieniało całkowitej masy kostnej. W modelu cukrzycowym ich podanie skutkowało istotnym wzrostem objętości tkanki kostnej oraz odzyskaniem poprzedniej wysokości kości zębodołowej.
Analizy wykazały, że leki wpływały na osteocyty (dojrzałe komórki kostne) oraz na komórki więzadła przyzębia. Badacze opisali też udział konkretnego szlaku biochemicznego i związanego z nim receptora w tych reakcjach.
Autorzy sugerują, że leki wiążące się z tym receptorem mogą mieć zastosowanie w terapii ukierunkowanej na odbudowę kości zębodołowej i poprawę stabilności zębów.
Źródło: Rynek Zdrowia (za badaniem opublikowanym w „International Journal of Oral Science”).



