Decyzja o skierowaniu Lex Szarlatan do Trybunału Konstytucyjnego wywołała falę pytań, a także strach przed tym, że ochrona pacjentów stanie w miejscu na długie lata. Wyobraź sobie decyzję, która ma zrewolucjonizować ochronę zdrowia, a jednocześnie naraża ją na długie lata bez skutecznych narzędzi. Tak wygląda teraz dyskusja wokół Lex Szarlatan i kontroli pseudomedycyny w Polsce. Przedmiotem sporu nie jest jedynie administracyjny zapis, lecz praktyczny wpływ na zdrowie ludzi, którzy szukają rzetelnych informacji i bezpiecznych terapii.
Lex Szarlatan została zaproponowana jako narzędzie, które miało ograniczyć pseudomedyczne praktyki poprzez jasne definicje i sankcje za wprowadzanie w błąd pacjentów, reklamowanie niesprawdzonych terapii i wykonywanie zabiegów bez kwalifikacji. W praktyce miała wspierać organy nadzoru i dostarczać pacjentom solidnych wskazówek, gdzie szukać weryfikowanych informacji. Wyobraź sobie sytuację, w której reklama obiecuje cudowną terapię na konkretne schorzenie, a przy tym nie ma kopii naukowych dowodów. Ustawy miałyby w praktyce ułatwić wyciąganie konsekwencji wobec takich praktyk, a także ograniczyć zasięg szkodliwych przekazów w mediach i sieci. Przykład z życia: pacjent natrafia na stronę promującą terapię bez naukowego potwierdzenia. Dzięki Lex Szarlatan w określonych okolicznościach można by łatwiej zweryfikować treści i ostrzec innych. To nie tylko teoretyczny plan: to próba stworzenia jasnych reguł, które mają chronić ludzi przed fałszywymi obietnicami zdrowotnymi.
