AIDS to nie inna nazwa HIV. To zespół nabytego niedoboru odporności, czyli zaawansowane stadium nieleczonego zakażenia wirusem HIV. Różnica jest fundamentalna: można żyć z HIV przez lata i nigdy nie rozwinąć AIDS, jeśli zakażenie jest rozpoznane i leczone. AIDS to obraz tego, co dzieje się, gdy wirus przez długi czas niszczy odporność bez przeszkód.
Co dzieje się z odpornością
HIV atakuje limfocyty CD4, komórki dowodzące odpowiedzią odpornościową. Ich liczba to główny wskaźnik stanu układu immunologicznego.
- U zdrowej osoby poziom CD4 jest wysoki.
- Nieleczone zakażenie HIV stopniowo go obniża, latami.
- Gdy spada poniżej krytycznego progu, organizm traci zdolność obrony przed drobnoustrojami, które normalnie nie są groźne.
Czym objawia się AIDS
O rozpoznaniu AIDS mówi się, gdy przy zakażeniu HIV pojawiają się tak zwane choroby wskaźnikowe albo gdy liczba CD4 spada bardzo nisko. To głównie infekcje oportunistyczne i niektóre nowotwory, które wykorzystują osłabioną odporność.
- Nietypowe, ciężkie zapalenia płuc.
- Przewlekłe zakażenia grzybicze, na przykład rozległa kandydoza.
- Gruźlica i inne zakażenia oportunistyczne.
- Niektóre nowotwory, jak mięsak Kaposiego.
Towarzyszą temu objawy ogólne: chudnięcie, przewlekłe gorączki, nocne poty, biegunki.
AIDS to dziś w dużej mierze choroba późnego rozpoznania. Większości przypadków dałoby się uniknąć, gdyby zakażenie HIV wykryto i leczono wcześniej.
Dlaczego leczenie zmieniło wszystko
Nowoczesne leczenie antyretrowirusowe hamuje namnażanie wirusa, pozwala odbudować odporność i utrzymać nieoznaczalny poziom wirusa we krwi. Osoba leczona wcześnie ma dziś rokowanie zbliżone do osoby niezakażonej i nie rozwija AIDS. Dlatego tak duży nacisk kładzie się na wczesne testowanie w kierunku HIV.
Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady lekarskiej.