Centrum e‑Zdrowia wskazuje, że dwie planowane zmiany w obszarze opieki onkologicznej — zastąpienie papierowej karty DiLO formą elektroniczną oraz wyodrębnienie z karty odrębnego planu leczenia onkologicznego — powinny znaleźć się w jednym projekcie ustawy. Dla pacjentów i systemu medycznego kluczowe jest, aby te rozwiązania weszły w życie jednocześnie.

Dlaczego nie można rozdzielać wejścia w życie zmian?

Główne argumenty Centrum e‑Zdrowia sprowadzają się do praktycznych i organizacyjnych konsekwencji rozdzielenia implementacji:

  • Integralność procesu leczenia: plan leczenia onkologicznego jest dokumentem zależnym od struktury karty DiLO — rozdzielenie może prowadzić do niekompletności danych i przerw w ciągłości opieki.
  • Bezpieczeństwo i jakość danych: jednoczesne wdrożenie minimalizuje ryzyko błędów wynikających z równoległego stosowania form papierowych i elektronicznych oraz ułatwia spójne standardy wymiany informacji.
  • Logistyka wdrożenia: szkolenia personelu, aktualizacja systemów informatycznych i przepływy pracy dla placówek onkologicznych będą bardziej efektywne przy skoordynowanym wdrożeniu.
  • Ułatwienie koordynacji opieki: elektroniczna karta DiLO z integralnym planem leczenia ułatwi wymianę informacji między onkologami, lekarzami rodzinnymi, placówkami diagnostycznymi i aptekami.

Implikacje dla pacjentów i świadczeniodawców

Dla pacjentów najważniejsza jest pewność, że informacje o rozpoznaniu, ścieżce diagnostyczno‑terapeutycznej i planie leczenia będą dostępne i aktualne — niezależnie od miejsca udzielania świadczeń. Dla świadczeniodawców kluczowe będą jasne procedury oraz jednolite, cyfrowe formaty danych, które pozwolą na automatyzację wybranych procesów, skrócenie czasu decyzji terapeutycznych i ograniczenie redundancji badań.

Korzyści

  • Szybszy dostęp do kompletnych informacji medycznych pacjenta.
  • Lepsza koordynacja terapii wielospecjalistycznej.
  • Możliwość monitorowania przebiegu leczenia i wyników w skali populacyjnej.

Ryzyka przy rozdzielonym wdrożeniu

  • Fragmentacja dokumentacji i ryzyko niezgodności danych.
  • Wzrost obciążenia administracyjnego personelu medycznego.
  • Potencjalne opóźnienia w świadczeniu terapii wynikające z braków w informacji.
„Ich wejście w życie nie może być rozdzielone” — to stanowisko Centrum e‑Zdrowia, które wskazuje na konieczność spójnego uregulowania obu zmian w jednym projekcie ustawy.

Aspekty techniczne i organizacyjne

Przejście do elektronicznej karty DiLO oraz wydzielenie planu leczenia wymagają wszechstronnej koordynacji:

  1. Standaryzacja struktury dokumentu elektronicznego (formaty danych, pola obowiązkowe, kody diagnostyczne).
  2. Integracja z krajowymi rejestrami i systemami elektronicznej dokumentacji medycznej (EMR/EHR).
  3. Zabezpieczenia prawne i techniczne dotyczące prywatności oraz dostępu do danych (role, uprawnienia, audyt).
  4. Programy szkoleniowe dla personelu medycznego i administracyjnego.
  5. Plan migracji danych z wersji papierowej oraz mechanizmy walidacji i korekty błędów.

Rekomendacje dla ustawodawcy i decydentów

  • Ujęcie obu zmian w jednym projekcie ustawy, z jasnymi terminami przejściowymi i mechanizmami wsparcia dla placówek.
  • Określenie minimalnego zestawu danych dla elektronicznej karty DiLO oraz wytycznych dla planu leczenia onkologicznego.
  • Zabezpieczenie środków na modernizację ICT i szkolenia.
  • Uruchomienie pilotaży i etapowego wdrożenia z obowiązkowym monitoringiem efektów.

Co powinien wiedzieć pacjent?

Pacjenci powinni spodziewać się stopniowego przejścia do systemu elektronicznego, które ma na celu poprawę koordynacji opieki. W praktyce oznacza to łatwiejszy dostęp do informacji o leczeniu i lepszą komunikację między zespołami medycznymi. W przypadku pytań warto kontaktować się z lekarzem prowadzącym lub administracją placówki, która realizuje leczenie onkologiczne.

Podsumowanie: Skonsolidowane wdrożenie elektronicznej karty DiLO wraz z wyodrębnionym planem leczenia onkologicznego ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjentów i efektywności systemu opieki zdrowotnej. Centrum e‑Zdrowia rekomenduje przyjęcie obu rozwiązań w ramach jednego aktu prawnego, z jasno określonymi standardami i mechanizmami wsparcia.